Ontrafeld

Iedereen draagt geheimen met zich mee. Hoe groot, of hoe klein ook. Natuurlijk heb ik ook geheimen. Geen ‘stiekem ben ik een superheld en red ik dagelijks de wereld’ geheimen, maar wel wat ‘huis- tuin -en keuken’ geheimpjes. ‘Soms geef ik de plant van mijn collega appelsap, want ze kan me zo irriteren’ soort van geheimen. Heel schadelijk zijn ze niet. Ik bedoel wie doe ik er nu echt kwaad mee? Op de plant van mijn collega na dan.

Uit een recent onderzoek, dat ik heb gelezen blijkt dat vrouwen geen geheimen kunnen bewaren. De gemiddelde vrouw deelt binnen 48 uur het geheim met minimaal één persoon. Ik zelf ben een kei in het bewaren van geheimen. Alle geheimen, behalve die van mijzelf. Als het aankomt op mijn eigen ‘huis-tuin -en keuken’ geheimen zijn deze vaak niet veilig. Ik kan zomaar in ene keer beginnen te raaskallen tegen iemand wildvreemd. Tijdens een treinreis bijvoorbeeld:
“….Ja, echt een vreselijke collega. Een paar dagen geleden heb ik haar plant nog appelsap gegeven. .”

Toch, vind ik het integrerend. De mens en hun geheimen. Nee, niet hun ‘huis-tuin -en keuken en het gras lijkt soms groener aan de overkant’ geheimen. Maar de ‘samenzwering tussen de Amerikaans regering en aliens’ soort van geheimen. Ja, allicht kijk ik teveel televisie. Maar ik geloof, dat er bepaalde mensen zich om ons heen bevinden. Zij hebben de meest duistere dingen die ze met zich meedragen, zonder dat jij en ik er weet van hebben.

Om terug te gaan naar de trein. Soms kijk ik om mij heen in de coupé. Ik probeer dan op een telepathische wijze deze geheimen afhandig te maken. Om mij heen kijkend, het scannen van de diversiteit aan gezichten/uitdrukkingen. Op het moment dat iemand mij terug aan kijkt, met open gesperde ogen, wend ik mijn blik af. Stiekem hoop ik dat degene naar me kijkt denkt: ‘Deze vrouw, er is iets met haar. Allicht is zij een superheld en red ze dagelijks de wereld.’ Om mij heen kijkend en al observerend. ‘Ja, deze man naast me’ dat zou zomaar iemand kunnen zijn onderdeel van: ‘de verborgen regering’, opererend op een tussenniveau wiens taak het is om ons ‘het volk’ af te zonderen van de vele geheimen die wij niet mogen weten. Hoe had ik zo naïef als ik ben, een paar minuten geleden nog kunnen denken dat dit gewoon een man was op weg naar zijn werk? Nu hij mij had aangekeken met zijn zwart, doordringende ogen besefte ik in een oogwenk hoe gevaarlijk deze man kon zijn. De man aan wie ik zojuist al MIJN geheimen had onthuld. Gelukkig heb ik niets verteld over mijn superkrachten. Ik hoop, dat hij niets in de gaten heeft gehad voor ik zelf in de gaten wordt gehouden door de staat en zij in het geheim gegevens van mij zullen gaan vergaren. Dat zou pas echt een inbreuk op mijn privacy zijn!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s