Lekkere trek

“Mama, wie heeft elektriciteit gemaakt?”, vraagt het jongetje met zijn donkerbruine krulletjes dat zojuist schuin tegenover mij heeft plaatsgenomen. Het is even stil, maar de vraag negeren, daar neemt meneer krullenbol geen genoegen mee. “Mama, wie heeft nu elektriciteit gemaakt?” Moeder begint een onsamenhangend verhaal over windkracht, warmte en water. Ik weet niet, of de jongen onder de indruk is van het antwoord van zijn moeder en niet door wil vragen. Of dat hij het antwoord toch niet zo interessant vindt als gedacht. Hij laat het er maar bij zitten.

Niet veel later, barst het jongetje in tranen uit. “Mama, ik heb zo’n honger!” Hij begint steeds harder te snikken en herhaalt: “Ik heb echt zooooo een honger!” Het lijkt alsof de lieve krullenbol thuis veel te weinig te eten krijgt en bijna begin ik zelf te snotteren. “Mama, ik heb honger als een varken!” Jeetje, dat kind sterft gewoon van de honger. Honger als een paard, dat is nog zacht uitgedrukt. Dan heb je gewoon een gezonde eetlust. Maar honger als een varken? De tranen staan me in de ogen. “Mama, ik kan toch niet de trein opeten?”

Moeder hapt dan eindelijk toe en lijkt zich te realiseren, dat haar zoon toch echt de wanhoop nabij is. Zij zoekt in haar tas en haalt daar een aantal goedgesmeerde boterhammen uit. Niet verwacht dat moeder zo goed voorbereid was, haal ik opgelucht adem. De jongen kijkt naar de boterhammen, maar lijkt niet blij te zijn. “Ik wil geen boterham, maar een snoepje!” Ondanks dat hij ietwat brutaal is, vind ik hem ergens toch zeer aandoenlijk en grappig. Dan moet ik lachen, omdat ik mijzelf van vroeger in hem herken. Mijn moeder zei dan altijd: “Als je geen boterham wilt eten, dan heb je ook niet echt honger. Dan heb je lekkere trek!” Als zijn moeder vervolgens een grote puntzak met snoep uit haar tas vist, kan ik begrijpen waar de lekkere trek van zoonlief vandaan komt. Als ik zo’n zak snoep in mijn tas had gehad, had hij de eindbestemming niet gehaald.

Tevreden na het eten van zijn snoepje, zet hij zijn vragenvuur voort. Dan arriveren we op Rotterdam Blaak. Hier moet ik eruit. Ook  zij staan op, om zich naar de uitgang van de trein te begeven. Nog net voor iedereen uitstapt, kijkt hij zijn moeder weer vragend aan. “Mag ik nog één snoepje, mama?” Moeder probeert volhardend te zijn, maar slaagt er niet in. Eindelijk voldaan, huppelt hij de trein uit. Moeder bergt nog snel de puntzak vol snoep op in haar tas en loopt er dan rustig achteraan.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s